Równouprawnienie oznacza prawną równość różnych podmiotów prawnych w ramach określonego systemu prawnego. Równouprawnienie to pojęcie zakorzenione w ideach humanizmu oraz oświecenia. Jest nieodzownym elementem praw człowieka. Równouprawnienie przedstawicieli różnych warstw społecznych było obok wolności (liberté) i braterstwa (fraternité) głównym hasłem Rewolucji Francuskiej (égalité). Dopiero w XX wieku równe prawa w Europie uzyskały kobiety, co wiązało się z wprowadzeniem praw wyborczych dla kobiet. W socjologii równouprawnienie oznacza proces prawnego zrównywania ówcześnie nierównouprawnionych podmiotów prawnych w ramach danego systemu prawnego. W tym sensie można mówić o równouprawnieniu różnych ras, mieszczaństwa, równouprawnieniu kobiet, osób homoseksualnych, osób niepełnosprawnych itd.

Na podstawie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Równouprawnienie

Wstęp do programu dokumentalnego „Egzorcyzmy Anneliese Michel„

Czym są egzorcyzmy i opętanie?

Egzorcyzm (gr. ἐξορκισμός, exorkismós – zaprzysiężenie, zaklęcie) – obrzęd poświęcenia mający na celu uwolnienie człowieka, zwierzęcia, miejsca lub przedmiotu od wpływu złego ducha. W Kościele katolickim egzorcyzmem nazywany jest obrzęd liturgiczny mający na celu usunięcie bezpośredniego wpływu Szatana na osobę ew. (rzadziej) zwierzę, miejsce lub przedmiot w formie opętania, dręczenia lub zniewolenia. Egzorcyzmy w Kościele katolickim należą do sakramentaliów.

Opętanie – stan umysłu, w którym poszczególny człowiek (indywiduum) odczuwa, że znajduje się pod wpływem zewnętrznej, niefizycznej, najczęściej osobowej siły, lub zachowuje się w sposób, który sugeruje taki stan osobom trzecim. Według wielu religii oraz wierzeń ludowych, opętanie może być formą zawładnięcia ciałem przez duchy lub demony.

Jakie wnioski wyciągam z tego wszystkiego ja?

Oceniając temat na chłodno po zapoznaniu się z dostępnymi materiałami, uważam, że przyjęcie do wiary istnienia mocy nieczystych oraz opętania jako bardzo szkodliwe zarówno z punktu widzenia naszej wiedzy a także z punktu widzenia szkody jaką wyrządzają egzorcyści osobom, które uważają za opętane. Jest to w moim głębokim przekonaniu wykorzystywanie ciężkiej sytuacji rodziny oraz osoby bezpośrednio poszkodowanej do straszenia oraz pozyskiwania osób do wiary jaką głoszą kościoły i podobne grupy wyznaniowe. Dlaczego? Co z argumentami? Pomimo przejmującej mocy dokumentu, nie zauważam w nim żadnych nadprzyrodzonych ani tym bardziej demonicznych cech charakterystycznych. Tym bardziej dziwi mnie fakt, że poważni publicyści są w stanie opowiadać, że eksperci dźwięku stwierdzili, że dźwięki jakie słyszymy na filmie nie mogą pochodzić od człowieka. Czy człowiek nie jest w stanie tak intonować głosem jak ta kobieta? Pomimo  bardzo dramatycznego obrazu jaki przedstawia film uważam go za zmanipulowana interpretację faktów i szerzenie szkodliwej nieprawdy wśród prostych ludzi, dla których to nie do pojęcia.

Z drugiej strony Kościołowi zależy aby przyciągać wiernych, ponadto aby sprawiać, że będą bardziej ulegli i bogobojni. Temat opętań to świetny sposób na to aby przestraszyć ludzi i tym samym zacząć wierzyć w to co mówi kościół i teologia. Przypominam, wiara w takie rzeczy przed stuleciami prowadziły do palenia na stosie i zabijania kobiet, którym iskrzyły włosy Szkoda, że telewizja publiczna przyczynia się do rozważań sugerujących prawdziwość tego przypadku jako faktycznego opętania przez szatana lub moce nieczyste. Co wy na ten temat sądzicie? Możecie obejrzeć film i się wypowiedzieć

Film „Egzorcyzmy Anneliese Michel„.

Czy w XXI wieku można żyć przestrzegając w sposób dosłowny wszystkich biblijnych zakazów i nakazów? Wielbić Boga na nowojorskiej ulicy grą na dziesięciostrunowej harfie, obmywać nogi bliźnim, kamienować cudzołożników…?

Poniżej prezentuję dwie części wystąpienia z TED, gdzie A.J. Jacobs opowiada o swoich doznaniach i spostrzeżeniach, mówi również jakie wnioski posiadł na temat życia w zgodzie z biblią. Dla tych co nie wiedzą, TED to konferencje, na których najwięksi myśliciele naszych czasów dzielą się swoim doświadczeniem, wiedzą i prognozami. Ich prezentacje niesamowicie pobudzają wyobraźnię i dają solidną dawkę inspiracji.

A.J. Jacobs – Żyjąc rok zgodnie z Biblią 1/2

A.J. Jacobs – Żyjąc rok zgodnie z Biblią 2/2

Dla tych, którzy bardziej zainteresowali się tematem książki i nabrali ochoty na zakup polecam wcześniej świetną recenzję autorstwa Pani Magdaleny Galiczek:

Rok biblijnego życia – recenzja,

A. J. Jacobs, trzydziestokilkuletni Żyd agnostyk, po eksperymencie polegającym na przeczytaniu Encyklopedii Britanniki, postanawia zgromadzić i stosować się do wszystkich zasad zawartych w Biblii. Zanim przystępuje do przedsięwzięcia, gromadzi różne wydania świętej księgi wraz z opracowaniami i skrupulatnie notuje ponad siedemset nakazów i zakazów. Swoją przygodę rozpoczyna we wrześniu. Życie A.J. Jacobsa z dnia na dzień zmienia się nie do poznania. Mężczyzna przestaje się golić, nosi „koszerne” stroje, z czasem zastępując je białymi szatami. Niektóre przykazania zawarte w Biblii wydają się Jacobsowi dziwne i prawie niewykonalne – przykładem może być tu sławne „oko za oko”. Także kamienowanie cudzołożników stanowi dla pisarza nie lada zagwozdkę. Skutecznie wychodzi jednak z opresji i spełnia to przykazanie, obsypując garścią kamyczków starego zbereźnika.

Przedsięwzięcie Jacobsa bezpośrednio wiązało się z całkowitą zmiana stylu życia pisarza, a także – pośrednio – jego rodziny. Żona z początku z przymrużeniem oka patrzy na działania A. J. Jacobsa. Jednak kiedy przychodzi czas menstruacji, a A. J. oświadcza, że Julia jest nieczysta i nie może jej dotknąć ani usiąść na krzesłach, na których ona wcześniej siedziała, kobieta zaczyna się irytować. Także otaczający Jacobsa ludzie traktują go z dużą rezerwą – nawet jeśli brać pod uwagę, że całość rozgrywa się w Nowym Jorku, w którym aż kłębi się od ekscentryków.

„Rok biblijnego życia” to oprócz osobistych spostrzeżeń autora dotyczących Biblii także wejście w zamknięte dla przeciętnego czytelnika światy. A.J. Jacob podczas swojego eksperymentu pragnie poznać całe spektrum religii. Odwiedza zatem wioskę  Amiszów, jedzie do Jerozolimy, gdzie spotyka ultraortodoksyjnych Żydów czy składa wizyty w niezwykle liberalnych, założonych przez świeckich kaznodziejów kościołach. Oprócz podróży, autor wspiera się słowami kierowanymi do niego przez duchowych doradców, wśród których znaleźli się zarówno rabini, jak i księża.

A. J. Jacobs, mimo że interpretuje Biblię dosłownie, znajduje w niej fragmenty, które w uniwersalny sposób pokazują mu, jak żyć, aby być szczęśliwym. Pisarz jest tym zaskoczony, nie jest bowiem człowiekiem religijnym – dotychczas przekonany był, że Biblia jest inspiracją tylko dla wierzących ludzi. Doświadczenia, jakich w trakcie roku obcowania z Biblią nabywa w pewien sposób zmieniają jego dotychczasowe życie. Wiele zasad wyryło się w jego podświadomości, sprawiając, że stał się człowiekiem spokojniejszym, radośniejszym i bardziej otwartym na innych ludzi.

„Rok biblijnego życia” napisany jest prostym językiem, opatrzonym licznymi cytatami z Biblii. Autor w dość zabawny sposób ukazuje swoje perypetie, nierzadko wyciskając z oczu czytelnika łzy rozbawienia i wzruszenia. Niejednokrotnie Jacobs spotyka się w czasie swojego eksperymentu z podziwem dla swojego przedsięwzięcia, ale także z pogardą i niezrozumieniem. Jacobs ukazuje, że Biblia, jeśli nie stanie się natchnieniem dla człowieka, może przynajmniej zmienić się w źródło inspiracji, aby spróbować w życiu czegoś zupełnie nowego, zakosztować obyczajów ludzi sprzed ponad dwóch tysięcy lat.

Oryginał: http://www.granice.pl/recenzja,Rok_biblijnego_zycia,2313

Dlaczego palimy papierosy?

W naszym społeczeństwie funkcjonuje wiele wzorców pozytywnie kształtujących wizerunek papierosa – twardziele w filmach akcji, dekadenckie klimaty wydarzeń kulturalnych, dorośli palący podczas gdy jesteśmy młodzi – to wszystko kształtuje w nas pozytywny wizerunek osoby palącej. Dodatkowo czynnikiem wpływającym na wzmocnienie w palaczu motywacji do palenia jest fakt silnych mechanizmów uzależniających, po pierwsze pochodzących od działania nikotyny oraz mentalne konstrukcje myślowe. Osoby palące budują w swoim myśleniu bardzo silne przekonanie o tym jak świetnie palenie pomaga im w wielu aspektach życia: twórczym, relaksacyjnym, socjalnym i towarzyskim. Myśli te muszą być bardzo silne, aby przekonać palacza do wydawania dużych sum, poświęcenia higieny i zapachu a także aspektów zdrowotnych i społecznych jakie są konsekwencjami długotrwałego palenia.

Dlaczego palenie papierosów nie jest dla nas dobre?

Patrząc obiektywnie poza historiami osobistych przekonań palaczy, możemy wymienić całe mnóstwo negatywnych czynników związanych z pozostania czynnym palaczem. Po pierwsze warto uzmysłowić sobie, że większość (zaryzykował bym nawet stwierdzenie, że każdy) palaczy nie chciała by aby ktoś dla nich bliski zaczął palić – dziecko, rodzic, bliska osoba. Tak więc na zdrowy rozum palenie jest krzywdzące w ocenie obiektywnego rozsądku. Palacz jest niewolnikiem nałogu, jeśli traci możliwość palenia, czuje się nieszczęśliwy i cierpi z tego powodu – w sytuacjach towarzyskich zamiast uczestniczyć w wydarzeniach zastanawia się kiedy zdarzy się pierwsza okazja aby zapalić. Palacz traci świeżość i miły zapach – ludzie to zauważają, kiedy osoba paląca wchodzi do autobusu od razu czuć o co chodzi. Zapewne przekłada się to na możliwości towarzyskie. Palacz stanowi negatywny wzorzec społeczny – obnosząc się z papierosem stanowi przykład, jest obserwowany przez osoby, które chętnie spróbują. Palacz traci zdrowie i ryzykuje poważne choroby – czy warto? Palenie skutkuje zatem wieloma negatywnymi zjawiskami od relacji wewnętrznej, zewnętrznej oraz stanu zdrowia, oraz szeroko pojętej atrakcyjności.

„Wszyscy zaczynamy z głupich powodów, zazwyczaj pod wpływem presji otoczenia lub przy okazji spotkań towarzyskich. Ale dlaczego kontynuujemy palenie, kiedy uświadamiamy sobie, że jesteśmy uzależnieni? Żaden regularny palacz nie wie, dlaczego pali. Gdyby wiedział, to przestałby to robić. Zadawałem to pytanie tysiącom palaczy podczas moich sesji. Prawdziwa przyczyna jest jednakowa dla wszystkich palaczy, lecz różnorodność odpowiedzi wydaje się nieskończona. Sądzę, że ta część moich konsultacji jest najbardziej zdumiewająca, a jednocześnie najbardziej patetyczna. Wszyscy palacze wiedzą w głębi serca, że są głupcami. Wiedzą doskonale, że nie mieli potrzeby palić, zanim się uzależnili. Większość z nich pamięta, że ten pierwszy papieros smakował okropnie, i że musieli ciężko pracować, aby się uzależnić. Najbardziej denerwującą rzeczą dla palaczy jest to, że sami czują, iż niepalący nie odczuwają żadnej pustki, a na dodatek wyśmiewają się z palaczy (trudno żeby nie, gdy policzą swoje pieniądze). Jednakże palacze są racjonalnymi istotami ludzkimi. Wiedzą, że podejmują straszne ryzyko zdrowotne i wydają na papierosy fortunę w przeciągu całego swojego życia. Dlatego też niezbędne jest znalezienie racjonalnego wytłumaczenia, dla usprawiedliwienia swojego nałogu. Właściwym powodem, czemu palacze nadal palą, jest subtelna kombinacja dwóch czynników, które zostaną przedstawione w dwóch następnych rozdziałach. Są nimi: UZALEŻNIENIE NIKOTYNOWE I PRANIE MÓZGU”

Mity związane z paleniem papierosów.

• Palacze lubią palić,
• Palacze sami decydują, że chcą palić,
• Palenie rozładowuje stres i zabija nudę,
• Palenie pomaga się skoncentrować i zrelaksować,
• Palenie jest przyzwyczajeniem,
• Potrzeba silnej woli, żeby rzucić palenie,
• Jak jesteś palaczem, to zostaniesz nim na zawsze,
• Mówienie palaczom, że palenie zabija, pomaga im przestać palić.

„Nie bierz wszystkiego, co powiem, za pewnik. Przemyśl nie tylko to, co ja mówię, lecz także swoje zdanie i wszystko to, co społeczeństwo cię nauczyło na temat palenia. Na przykład ci z was, którzy myślą, że jest to tylko przyzwyczajenie, niech zapytają samych siebie, dlaczego inne przyzwyczajenia, często bardzo przyjemne, są łatwe do zmienienia, a to, które jest obrzydliwe, kosztuje nas fortunę i systematycznie nas zabija, jest takie trudne do zwalczenia. Ci z was, którzy myślą, że papieros sprawia im przyjemność, niech się zastanowią: dlaczego wiele innych rzeczy w życiu, które są dużo przyjemniejsze, możecie ot tak po prostu wziąć lub zostawić, a papierosa musicie mieć, i zaczynacie panikować, kiedy go nie macie?”

Jak rzucić palenie papierosów?

Należy zadać sobie pytania, dlaczego palimy i czy chcemy pogodzić się z wszystkimi konsekwencjami – palimy bo mamy określoną jakość relacji z samym sobą (jest nas dwóch, fajnie?). Nasza świadomość zna pewną historię na temat palenia i powtarza ją do upadłego – należy zatem zweryfikować nasze wyobrażenia i zastanowić się ile z obrazu papierosa w naszym umyśle to urojenia i fałszywe przekonania, z którymi się nie zgadzamy. Jeśli sami nie czujemy się na siłach do przeprowadzania takiego procesu myślowego, warto wspomóc się metodą Allena Carra, i przeczytać jego książkę. Sam to sprawdziłem i działa wyśmienicie. A działa dlatego bo nie jest wspomagaczem typu plastry, gumy, pigułki, szamańskie zabiegi – metoda Carra jest racjonalna i bazuje na rozsądku palacza …

No właśnie co jeśli … ? Generalnie odnoszę wrażenie, że NIC;) Jeśli teorie naukowe okazały by się niesłuszne to założenie każdego ateisty jest takie, że znajdzie się inna lepsza nauka lub w ostateczności religia. Natomiast ta Pani z sali brzmiała jakby miała ogromny problem z odpowiedzią na tak postawione pytanie ale skierowane w jej stronę. Taka już natura ludzi głęboko wierzących, mają ogromny dyskomfort w założeniu, że mogą się mylić. To również pokazuje jak trudno jest prowadzić rozmowę z osobami wierzącymi na tematy niezgodne z wykładnią religii. Wydaje się, że swobodny dialog w przypadku osób radykalnie przekonanych o słuszności wiary i religii bywa czasem ekstremalnie utrudniony – dlatego każda osoba wierząca powinna zastanowić się czy osoby o innych poglądach stanowią negację ich godności. Sam Dawkins jest bardzo ironiczny w swoich wypowiedziach gdyż sam chyba stracił już cierpliwość i  nabrał pewnej gruboskórności w kontaktach z osobami wierzącymi, które w większości traktują jego osobę jako wroga. Oceniając tę wypowiedź 1:0 dla niego

Richard Dawkins - brytyjski zoolog, etolog, ewolucjonista i publicysta. Do końca 2008 był profesorem katedry Public Understanding of Science na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jest propagatorem ewolucji biologicznej. W wydanej w 1976 książce Samolubny gen przedstawił koncepcję ewolucji, w której jednostką doboru naturalnego jest gen. Wprowadził tam również pojęcie memu oraz zainicjował powstanie memetyki. W 1982 w książce Fenotyp rozszerzony dowodził, że działanie fenotypu nie ogranicza się do ciała danego organizmu, ale rozciąga się na środowisko, włączając w to także ciała innych istot. Jest antyteistą, działa w „Brights movement”, wspiera Great Ape Project – ruch, który wyznaczył sobie wywalczenie pewnych praw dla wszystkich hominidów. Jest też inicjatorem akcji Out Campaign. Jest antyteistą i głośno wypowiada swój sprzeciw przeciwko wierze religijnej, przeciwstawiając się ogromowi wrogości jaki ona propaguje na całym świecie. Krytykuje również kreacjonizm, wiarę w zjawiska nadnaturalne i tzw. medycynę alternatywną.